martes, 20 de enero de 2009

Música: John Zorn




John Zorn, compositor e músico (saxo), salta do jazz máis clásico á experimentación con ritmos hardcore (incluso usando dúas baterías) ou concertos en vivo con proxeccións visuais (en pantalla de cine) e música sintética (cos músicos na penumbra) como fixo o ano pasado cando veu á coruña no ciclo de Jazz da Fundación Barrié. Tamén ten numerosas colaboracións con Mike Patton.



Para rematar, unha patada nos dentes...

jueves, 15 de enero de 2009

Puedo escribir los versos más tristes esta noche


Puedo escribir los versos más tristes esta noche.

Escribir, por ejemplo: “La noche está estrellada,
y tiritan, azules, los astros, a lo lejos.”

El viento de la noche gira en el cielo y canta.

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Yo la quise, y a veces ella también me quiso.

En las noches como ésta la tuve entre mis brazos
La besé tantas veces bajo el cielo infinito.

Ella me quiso, a veces yo también la quería.
Cómo no haber amado sus grandes ojos fijos.

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Pensar que no la tengo. Sentir que la he perdido.

Oír la noche inmensa, más inmensa sin ella.
Y el verso cae al alma como al pasto el rocío.

Qué importa que mi amor no pudiera guardarla.
La noche está estrellada y ella no está conmigo.

Eso es todo. A lo lejos alguien canta. A lo lejos.
Mi alma no se contenta con haberla perdido.

Como para acercarla mi mirada la busca.
Mi corazón la busca, y ella no está conmigo.

La misma noche que hace blanquear los mismos
árboles.
Nosotros, los de entonces, ya no somos los mismos.

Ya no la quiero, es cierto, pero cuánto la quise.
Mi voz buscaba el viento para tocar su oído.

De otro. Será de otro. Como antes de mis besos.
Su voz, su cuerpo claro. Sus ojos infinitos.

Ya no la quiero, es cierto, pero tal vez la quiero.
Es tan corto el amor, y es tan largo el olvido.

Porque en noches como ésta, la tuve entre mis
brazos.
Mi alma no se contenta con haberla perdido.

Aunque éste sea el último dolor que ella me causa,
Y éstos sean los últimos versos que yo le escribo.




Pablo Neruda

lunes, 22 de diciembre de 2008

Cita


O futuro pertence ós que cren na beleza dos seus soños
Eleanor Roosevelt

miércoles, 17 de diciembre de 2008

Conversa


...
-Yo cuando fuí no había ido... la próxima vez que vaya voy.
...


el puto sebas

Os ovos de Arguiñano


Este tío é un fenómeno.


martes, 16 de diciembre de 2008

Feliz Falsedad, pero en leds



Las grandes ciudades desembolsarán seis millones de euros en su alumbrado navideño


Así reza o título de un post que publicou o blog www.eleconomista.es o 23/11/2006. Podedes consutalo clickando AQUÍ. En algúns casos este alumbrado é financiado parcialmente polos comerciantes, pero en outros, como é o caso de Madrid, o concello aportará 3,3 millóns de euros para isto. Eso sí, usarán lámparas led para reducir o consumo (pero non di que o coste do alumbrado con leds é moito superior, gran estratexia de aforro, si señor).

Sea como fora, paréceme totalmente estúpido e hipócrita a máis non poder. Claro, é o que necesitamos en estos tempos. Andan a dicir que vivimos a peor crise económica en moito tempo (din que a peor de todas), que temos que axustar o consumo, que hai que tirar padiante, e lojo veñen con estas tonterias. Paparrapá María Antona. Claro, que mentres a peña esté entretida co arbol, o belén, e comprando miles de cousas sen xeito, cenas/chuzas navideñas, comida duplicada ou triplicada de prezo, e qué bonita é a navidá, non se darán conta que cando chegue xaneiro estarán máis fodidos ca nunca, que hai xente que sigue vivindo na pobreza (e xa non falo de paises en subdesenrolo, non hai que saír de Madrid ou Coruña para velo).

Estamos en crise, pero veña, imos a tirar os cartos. Total é navidá, esa histeria colectiva donde todo está permitido, non hai nada irracional. Sempre e cando sexa rentable económicamente.

Eu respeto aquela xente que é católica e quere celebrar esa festa relixiosa. Pero creo que hoxe en día a navidade non ten nada que ver cos valores católicos, dos que algúns, según teño entendido son a solidariedade, axudar ós débiles, e amar ó próximo. Creo que amor ó proximo, e amor ós cartos é algo moi distinto. Ijual son aljo rariño. Sen dicir nada de toda esa xente que a relixión lle resbala, pero se mete de cheo nesta psicose, sen parase a pensar o que está a facer.

Pois eu dijo: vístete de papá noel, paiaso, que eu paso.

Deixo como colofón un tema se Soziedad Alkolica que describe moi ben o sentimento que eu teño cara estes tempos tan entrañables.



Cita


Hacer la guerra por la paz es como hacer el amor por la virginidad

algun(ha) hippie